این روزها ...

این 1 میگذرد،

این روزها که کارد به استخوان

زندگی رسیده و

تحمل آخرین سنگر ماست.

این روزها که غروبش ساعتها

طول میکشد، قلمی نمیچرخد،

در تنگ گشوده نمیشود و

نیمهی تاریک زمین

در حال گسترش است.

شاید که آفت به مال و جان

روزگارمان زده باشد اما

خوب میدانم که روحمان

در خنکای جزیره دورش به

روزهای پاک نیامده میاندیشد؛

بیگمان ما سهمی از خاک

خواهیم داشت و پرندهایی در آسمان،

اگر این خورشید که غروب میکند

روزی برای ما و باورهایمان طلوع کند.

بردیا_یادگاری