آفتاب

1

از همان جای همیشگی طلوع می کرد

و هیولای روزمرگی

دهانش را

برای بلعیدن رویاهام

باز کرده بود

تو آمدی

و چشم هایت

جای آفتاب را گرفتند

تنها تو می توانستی اینچنین

دهان تاریک روزمرگی را ببندی.

"محسن حسینخانی"

از کتاب در دست چاپ: کوه صدایم را پس نمی دهد / نشر مروارید