دستهایت را می گیرم...

زیستن را تفسیر کن،

تو که دستهایت برترین کلام را که دوست داشتن است تعلیم می دهد

و صدای قلبت رگهای مرا بیدار می کند.

اندوه را تعریف کن،

ای سپیده محصور که در پیکرت روح حساس ابریشم ها جاریست

و هیچ کس جز من رنگ چشمانت رانشناخته

و عشق را تفسیر کن

در پریشان سکوتت، زمانی که خیابان رنگ چشمانتو را می گیرد

و درختان نامت را نجوا می کنند

و من خاطرات ناچیزِ بودن را در لبخندی به کوچه تاریکی می بخشم

و به دری می کوبم که تو می گشایی

تنها عبور ستاره ای که شب را می شکند.

از آسمان ها می گذرم دستهایت را می گیرم و به خورشید می رسم